Connect with us

بی بی سی فارسی

جشنواره تئاتر ایران و آلمان؛ فستیوال در ‘آشفتگی زمانه’

منتشر شده

 در

(Last Updated On: قوس ۲, ۱۴۰۰)
تصویر نمایش وقتی سالومه گریست

BBC
تصویر نمایش وقتی سالومه گریست/ عکاس سپهر عاطفی

جشنواره هشت روزه “تئاتر ایران و آلمان” از چهاردهم تا بیست و یکم نوامبر پس از بیست و هفت سال، امسال در شرایطی ویژه برگزار شد. بختک پاندمی کرونا همچنان سایه خود را بر همه چیز و همه‌کس، به ویژه هنرهای صحنه‌ای گسترده است. علاوه بر آن ماجرای افغانستان، جنگ وگرسنگی و آوارگی پناهجویان در پشت مرزها، همه و همه سبب شدند تا جشنواره عنوان دومی هم داشته باشد؛ “تئاتر در آشفتگی زمانه.”

فلسفه و تئاتر در یونان باستان همزمان با دموکراسی مطرح شد. شاید آمار و ارقامی هم که از شوق و گرایش جوانان به تئاتر در ایران به گوش ما می‌رسد، همزاد همان دموکراسی‌خواهی باشد که قرن‌ها پیش در یونان با فلسفه همزمان شد. سوژه‌های گوناگون صحنه‌ای شده در بیست و هفتمین فستیوال تئاتر ایران و آلمان را نیز می‌توان همان نمایش دموکراسی دانست. صحنه‌هایی که بازیگران این اختیار را دارند که هر چه می‌خواهند بر زبان بیاورند بدون آن که ترسی از گزمه و گزند داشته باشند.

در میان همه این آشفتگی‌های زمانه اما کارگردانان و نویسندگان همچنان کارهای خود را عرضه کردند. “گنج سیلوستر” به کارگردانی بهرخ بابائی مدیر فستیوال در نخستین روز جشنواره به نمایش در آمد. سه کارگردان و نویسنده، ابراهیم مکی، نیلوفر بیضائی و علیرضا کوشک جلالی با سه نمایش تازه و تفکر برانگیز از مهم ترین شرکت کنندگان در این جشنواره بودند.

ابراهیم مکی با “پرسشنامه” یکی از معضلات امروزی ما را صحنه‌ای کرد. نمایشنامه در واقع الهام گرفته شده از یک لطیفه غربی است که سال ها پیش در ایران با بازیگری پرویز صیاد و فخری خوروش به اجرا در آمده بود. اما مشکل پرسشنامه بیشتر به زمان حال ما باز می گردد. آقای مکی می‌گوید من خودم آن قدر گرفتار این پرسشنامه‌ها هستم که گاه حتی از عهده پست کردن یک نامه معمولی هم بر نمی آیم. به هر کجا که می روی اول باید یک پرسش نامه چندین صفحه‌ای را در هر شرایطی که هستی پر کنی تا بتوانی کارت را انجام دهی. همان مشکلی که برای بازیگر این نمایشنامه منوچهر نامور آزاد پیش آمد.

سگ هاری او را گاز گرفته و او برای دریافت آمپول ضد هاری به بیمارستان آمده است. پرستار،”مرضیه ابیوردی” آن قدر او را سوال پیچ می‌کند که فرصتی به مرد نمی ‌دهد تا مشکل خود را با او در میان بگذارد. سرانجام پرسشنامه‌ای چهل و چند صفحه ای در برابر او می‌گذارد تا تازه پس از پر کردن به داد مرد بیچاره برسد. ابراهیم مکی با نثری محکم و منسجم، روان و بدون دست انداز این گفت و گو میان مرد و پرستار را آن چنان پیش می‌برد که تماشاگر نیز در تمام لحظات خود را در همان موقعیت حس می‌کند. ظاهرا نمایشنامه با فاجعه آغاز می شود و به فاجعه می‌انجامد. فاجعه ای که آنچنان در طنز تنیده شده که تماشاگر، هم از این طنز سیاه خنده اش می گیرد و هم احتمالا گریه.

نمایشنامه با وجود این که مکان و زمان مشخصی ندارد ولی پرسناژها اسامی روسی دارند. آقای مکی اما برایش اصل مطلب مهم است.

ابراهیم مکی، می‌گوید که “مهم اصل خود مطلب است. یک چیز رئالیستی نیست که با واقعیت روز تطبیق داشته باشد. بایستی با حقایق روز تطبیق کند که این مطابقت را دارد. کمی ماورای زمانی و مکانی باید به این مسائل نگاه کنیم. من آداپته نمی خواستم بکنم.”

آقای مکی چندین نمایشنامه در زمینه تئاتر پوچی نیز دارد این نمایشنامه اما ورای آن پوچی هاست.

به گفته وی این نمایشنامه “کاریکاتوری است از مسائل روز. نتیچه پوچیِ بعضی از کارهای بروکراتیک است. اگر از بالا نگاه کنیم می‌خندیم و اگر در توی آن باشیم رنج می‌بریم. مسائلی که از حد پوچی می‌گذرد باید به آن خندید.”

نمایشنامه دیگری که در درازای عمر بیست و هفت ساله فستیوال کم تر غیبت داشته، “پا برهنه، لخت، قلبی در مشت” علیرضا کوشک جلالی نویسنده و کارگردان نامدار در آلمان و در ایران است. نمایشی الهام گرفته شده از یک حادثه واقعی که در شهر “زولینگن” آلمان رخ داد. چند جوان متعلق به گروه”نازی” ساختمانی را که چند خانواده ترک در آن اقامت داشتند به آتش کشیدند و نه نفر در این حادثه جان باختند.

این نمایشنامه هر سال با بازیگران ایرانی و آلمانی و گاه با کارگردان های متفاوت به روی صحنه آمده است.

از علیرضا کوشک جلالی علت این همه تکرار را پرسیدم: “مسئله عرضه و تقاضاست. فقط این کار نیست. در تئاتر “باوتورم” نمایشنامه ای به نام “کنترا باس” بیش از سیزده سال روی صحنه بود که جزئی از فرهنگ شهر کلن شده بود. یا در انگلستان نمایشنامه “تله موش” از” آگاتا کریستی” بیش از شصت سال است که در لندن اجرا می شود. مثل موزه های لندن است هر کس که می رود باید حتما شبی این نمایش را ببیند. کاری هست در برادوی که بیش از سیزده هزار اجرا داشته است. زمانی که تماشاچی هست نمایش هم اجرا می شود. متاسفانه در ایران سیستم رپرتواری نیست. در ایران اگر می توانستند سیستم رپرتواری را نگاه دارند مثلا شهر قصه را می تواستند حد اقل ماهی سه یا چهار شب اجرا کنند حتما ملت می‌رفتند و پر می‌شد. متاسفانه به خاطر کمبود سالن و دیگر مسائل، نمایشی به صورت رپرتواری نداریم.”

از آقای جلالی می پرسم هر بار که این نمایش را می‌بینیم تغییراتی در آن داده شده است. آیا این تغییرات بنا به مسائل روز است یا یک دوباره نگری است؟

او می‌گوید که “برتولت برشت کارهائی را که انجام می داد خودش می رفت تفسیر می‌کرد و تغییراتی در آن می‌داد. هر اجرا با اجرای دیگر تفاوت هائی داشت. من هم همین کار را می کنم. گاهی هم به مناسبت مسائل روز تغییراتی در آن می‌دهم.”

از او می‌پرسم که اجرا به زبان فارسی به همان زیبائی و شیرینی اجرا به زبان آلمانی است؟

او می‌گوید: “نه. هیچ کاری به زبان دیگر به شیرینی زبان اصلی نیست. ترجمه هائی هم که از شاعران ما به زبان‌های دیگر شده است مسلما به زیبائی زبان اصلی نیست.”

اما در این نمایشنامه تفاوت در این جاست که نویسنده زبان مادری اش فارسی است.

کوشک جلالی می‌گوید که “به زبان فارسی پنج نفر در ایران کارگردانی کردند و من هم یک بار این کار را کردم. چون متن در آغاز به زبان آلمانی نوشته شده، بسیاری از اصطلاحات برای آلمانی زبان قابل فهم است ولی برای فارسی زبانان چون آن‌ها را نمی‌شناسد درکش هم مشکل است. من در زبان آلمانی با بعضی از کلمات بازی کرده‌ام. اسم کارگر ترک علی است. وقتی آن بچه‌ها در آتش می‌سوزند پیرزن همسایه سخت احساس تنهائی می‌کند و می گوید”اِلی، اِلی” کارگر ترک تصور می‌کند که او اسم علی را اشتباها تلفظ می‌کند. در حالی که پیرزن در واقع حضرت مسیح را صدا می‌زند که برای آلمانی قابل فهم است. مسئله دیگر تنهائی این پیرزن است که در آلمان بیشتر قابل درک است. در ایران هنوز هم گرمای خانوادگی وجود دارد.”

و اما آخرین شب فستیوال شاهد نمایش”بازی در بازی” نیلوفر بیضائی کارگردان و نویسنده بودیم.

قصه دو بازیگر زن و مرد که دائما با هم در باره مسائل زنانه و مردانه بحث می‌کنند و زن از نقشی که به او داده شده ناراضی است. نقشی که کارگردان به او تحمیل کرده است. مشاجره میان آن دو آن قدر بالا می‌گیرد که کار به دخالت تماشاگران حاضر در صحنه می انجامد. ملیحه بابائی، ستاره سهیلی، حمید سیاح زاده، شیلان شهبازی، هرمین عشقی، مرتضی مجتهدی و حمید رضا مهنانی، بازیگران این نمایش هستند.

نیلوفر بیضائی توضیحی دارد در مورد آن دو دلقکی که در آغاز نمایش رقص کنان به صحنه می‌آیند: “آن دو شخصیت یادآور نوعی از دلقلک هستند و در واقع دو روح رها شده تر یا کودک تر هر کدام از این شخصیت‌ها هستند و نگاه کلیشه ای دیگر بازیگران را ندارند و آغاز و پایان نمایش را در دست دارند. اتفاقات در صحنه را جور دیگری زندگی می‌کنند. در هر صحنه با نگاه “گروتِسک” نگاه می کنند و زاویه‌های دیگری را باز می‌کنند. در این دو نفر تعصب و کلیشه وجود ندارد. روح ناخودآگاه آن آدم ها هستند. امکان سومی را نشان می‌دهند.

از خانم بیضایی پرسیدم در نمایش حس مالکیت طلبی مرد به رخ کشیده می‌شود. آیا ما زنان هم همین حس بهتر است بگویم انحصار طلبی را نداریم؟

او در پاسخ می‌گوید: “بحث بر سر خوب بودن یا بد بودن مرد یا زن نیست. ما کلیشه‌ها را مورد سوال قرار می‍‌دهیم. مردها هم به طور تاریخی نگاهی را گرفته اند که باز تولید می‌کنند.”

گفتم در یکی از صحنه‌ها کارگردان به دختر می‌گوید نقشی را که او بازی می‌کند به رای گذاشته و اکثریت پذیرفته است. حق همیشه با اکثریت است. دختر اما به او می‌گوید تاریخ ثابت کرده که در بسیاری از موارد حق با اقلیته ولی اکثریت زورش بیشتر است. آیا شما می‌خواستید نوعی آزادیخواهی را مطرح کنید و بحث را به مسائل سیاسی و اجتماعی بکشانید؟

خانم بیضائی می‌گوید: “دقیقا آن چیزی است که در پشت نگاه من است. در واقع ما باید این در هم تنیدگی زنانگی و مردانگی خودمان را بپذیریم. دیالوگ زمانی ممکن هست که شما در یک شرایط برابر وجود داشته باشید. آن وجهی است که در تفکر بسیاری از روشنگران هم چیزی که ندیدند همین مسئله نابرابری جنسیتی است. همه مردان بزرگ هم که این اندیشه‌ها را داشتند مثل کانت و دکارت و … دیگر اندیشه‌ورزان چون خودشان مرد بودند به این مسئله که برابری جنسی چقدر برای برقراری دموکراسی مهم است، نپرداختند”.

از او پرسیدم این نمایشنامه با الهام از رمان “عقل آبی” شهرنوش پارسی پور نوشته شده است. در حالی که شاید همه این حرف‌ها را بدون الهام از عقل آبی هم به راحتی می‌شد بیان کرد؟

در پاسخ به من خانم بیضائی گفت که “من اصولا در کار تئاتر همیشه ادبیات را در نظر داشتم. مثل بوف کوریا داستان های کوتاه مهشید امیر شاهی. اما در مورد این رمان من نگاه دیگری دارم. این رمان از این نظر مهم است که برای اولین بار یک زن با نگاه زنانه به فلسفه می اندیشد”.

در ادامه به خانم بیضایی گفتم از آغاز تا پایان فلسفه غرب و شرق گفته می‌شود از نگاه زنانه. از سهروردی و خیام و سایر فلاسفه گرفته به آن پرداخته می شود اما با نگاه زنانه.

وی پاسخ داد که این “نوعی چالش برای خودم بود با مواد ادبی که خیلی مهم است و کوشش کردم که لایه های جدیدی را مطرح کنم” و “متن سال نود و نه نوشته شده و نصفه کاره گذاشته بودم. بعد که به سراغ آن رفتم همین رابطه “می تو” را در آن دیدم.”

در این صحنه‌ها دموکراسی طلبی جوانان نیز نقش ویژه‌ای داشتند.”ماهی‌ها بغلم کنید” با متن و کارگردانی علیرضا شیلسرو آرام قاسمی، “وقتی سالومه گریست”، متن و کارگردانی حسام الدین توکلی، “بوف” و “پزشک پوشالی” ترجمه شادروان هوشنگ حسامی و کارگردانی رضا حسامی، “نگار و کوراوغلو” نویسنده و کارگردان نگار بقراطی، “ژاندارک در آتش”، نوشته محمد رحمانیان و کارگردانی فرید تهرانی و “باز هم می خواهم بگویم” با تنظیم و بازی مهشید دهقانی همه و همه هر آن چه را که می خواستند گفتند و به صحنه آوردند.

به خواندن ادامه دهید
اعلانات

بی بی سی فارسی

حسین والامنش، نقاش و مجسمه‌ساز ایرانی ساکن استرالیا درگذشت

منتشر شده

در

(Last Updated On: جدی ۲۶, ۱۴۰۰)
حسین والامنش

BBC
حسین والامنش، هشت سال پیش نمایشگاهی در لندن برگزار کرد که عنوان آن “نفس” بود

حسین والامنش، نقاش و مجسمه‌ساز ایرانی ساکن استرالیا در ۷۳ سالگی در شهر آدلاید، در استرالیای جنوبی درگذشت.

او از هنرمندان مطرح استرالیاست و آثاری از او و همسرش آنجلا والامنش در بسیاری از موزه ها و مراکز فرهنگی و شهری دیده می‌شود.

حسین والامنش در سال ۱۳۲۷ در تهران متولد شد. او در پانزده سالگی به “هنرستان هنرهای زیبای پسران” در تهران رفت.

خودش در گفتگویی گفته بود که اولین فعالیت هنری جدی خود را با بازی در نقش “فیل” در نمایشنامه “شهر قصه”، شاهکار بیژن مفید شروع کرد.

آقای والامنش، پنج سال پیش از انقلاب ایران و زمانی که بیست و سه ساله بود از ایران به شهر پرت در استرالیا رفت و آنجا ماند.

حسین والامنش در مصاحبه با تماشا، مجله فرهنگی هنری بی‌بی‌سی فارسی

BBC
پیوند هنر ایران و استرالیا؛ حسین والامنش در مصاحبه با تماشا، مجله فرهنگی هنری بی‌بی‌سی فارسی

او می‌گوید که “به خاطر دوستی که با مادرش به استرالیا رفته بود”، به شهر پرت رفت اما بعد از مدتی دوستی آنها ادامه پیدا نکرد.

او بعدا به شهر آدلاید در جنوب استرالیا رفت و تا پایان عمر در آنجا ماند.

آقای والامنش زمانی که در شهر پرت استرالیا بود، به تحقیق و کار با گروه‌های بومی استرالیا پرداخت و با هنر و موسیقی آنها آشنا شد.

آثار متعددی از این هنرمند در موزه های مختلف استرالیا و همچنین در سطح شهرهای استرالیا قرار داده شده و او جوایز زیادی را از آن خود کرده است.

چیدمان هنری با عنوان “یادبود قحطی بزرگ ایرلند” در هایدپارک شهر سیدنی و آب نمایی به نام “چهارده قطعه” در مقابل موزه استرالیای جنوبی از جمله آثار متعدد این هنرمند سرشناس در شهرهای مختلف استرالیا است.

این نیز بگذرد

BBC
تابستان امسال این اثر حسین والامنش در نمایشگاه “شکوه ایران”در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن، به نمایش گذاشته شد

آقای والامنش، همواره از هنرمندان جوان مهاجر حمایت می‌کرد و در پی انتشار خبر درگذشت او ، برخی خاطراتی از حمایت‌ها و تشویق‌های او نوشتند.

الیاس علوی، شاعر و هنرمند افغان که ساکن استرالیای جنوبی و از دوستان آقای والامنش است در صفحه اینستاگرامش نوشت: “حسین والامنش، یکی از هنرمندان بزرگ زمانه از میان ما رفت.”

https://www.instagram.com/p/CYx2bqAvbq-/

این هنرمند افغان درباره آشنایی خود با آقای والامنش نوشت: “سال‌ها قبل که به استرالیا آمدم، در یک نمایشگاهی دیدیم. به خانه‌اش دعوت کرد و طراحی‌هایم را دید و تاکید کرد که هنر را جدی ادامه بدهم. تشویق او به من و بسیاری دیگر باعث شد راه زندگی‌مان تغییر کند.”

آقای علوی نوشت که آقای والامنش “شیفته “مولانا” بود و بیشتر کارهایش از شعرهای مولانا تاثیر می‌گرفت.

حسین والامنش نمایشگاه‌های متعددی در جهان برگزار کرد. هشت سال پیش او در لندن در نمایشگاهی با عنوان “نفس” تعدادی از آثارش را به نمایش گذاشت.

تابستان امسال یکی از آثار حسین والامنش در نمایشگاه “شکوه ایران” که درباره پنج هزار سال فرهنگ و هنر ایران بود، در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن به نمایش گذاشته شد.

با این هنرمند بیشتر آشنا شوید:

https://www.youtube.com/watch?v=UoNe8_Xj-kQ

به خواندن ادامه دهید

بی بی سی فارسی

به یاد محمود کیانوش؛ یک سال گذشت

منتشر شده

در

(Last Updated On: جدی ۲۸, ۱۴۰۰)
محمود کیانوش

BBC
نوشتن برای محمود کیانوش در حقیقت بهانهٔ ادامهٔ حیات بود و بخصوص در سال های آخر زندگی اش با وجود مریض احوالی وابستگی او به نوشتن برای زنده ماندن با تعهدی اجتماعی برای آگاه کردن توام شده بود

یک سال قبل در چنین روزی محمود کیانوش، شاعر، نویسنده، منتقد ادبی، روزنامه نگار و نویسنده و گویندهٔ رادیو درگذشت. کیانوش از دوران دبیرستان شعر گفتن و داستان نویسی را شروع کرد و تا سن ۸۷ سالگی که چشم از جهان فروبست هرگز از نوشتن دست نکشید.

نوشتن برای محمود کیانوش در حقیقت بهانهٔ ادامهٔ حیات بود و بخصوص در سال های آخر زندگی اش با وجود مریض احوالی وابستگی او به نوشتن برای زنده ماندن با تعهدی اجتماعی برای آگاه کردن توام شده بود و به همین دلیل خودرا از نظر زمانی در مضیقه می دید و «وقت تلف کردن» را جایز نمی دید و می نوشت و می نوشت.

یکی از کارهای اخیر کیانوش که نوشتن آن را دوسال قبل از مرگش شروع کرده بود کتابی ست زیر عنوان «بی شکی، بی سؤالی» که در آن تلاش دارد به جامعه بگوید دنباله‌روی برٌه وار هرگز از بشر دوپا انسان نمی سازد. ارتقاء بشر به مقام انسانی در شک کردن و سؤال کردن است. عادتی که هرگز کیانوش را ترک نکرد. کیانوش در مقدمه این کتاب می گوید:

عنوان کتابی که الآن در پیش چشم دارید، «بی شکّی، بی سؤالی» است. هشتاد و پنج سال زندگی برای کسی که از کودکی، سایه وار و ساکت، در حاشیۀ زندگی بزرگسالان نشسته باشد، و به گفتار آنها گوش سپرده باشد، و کردار آنها را نظاره کرده باشد، و تجربه های هر روزۀ این حاشیه نشینی او را گرفتار سؤالهایی کرده باشد که نتواند آنها را با هیچکس، علی الخصوص با پدر و مادر خود، در میان بگذارد، «سؤال داشتن» برای او به عادتی مهمّ و لازم و پایدار تبدیل می شود، و این عادت او را همیشه در فکرِ جستن و یافتن جواب نگه می دارد.»

کیانوش در همهٔ ژانرهای شعری به واقع استاد بود از مثنوی و قصیده و غزل تا قالب های نیمایی و شعر به اصطلاح سپید. و این هم یکی از شعرهایش از کتاب «شکوفهٔ حیرت» او:

برایم آواز بخوان

ستارهٔ پرنده ای من

برایم آواز بخوان.

موج ترانه هایت

نسیم سرزمین رؤیاهاست

و من در بهارِآوازهایت

سبزه زارِ کرانهٔ آرام ترین رودها هستم.

پرندهٔ ستاره ایِ من،

برایم آوازبخوان

مخزن گیتار تو

قلب آفتابی است،

تارهای اثیری روحت را

با لطافتِ سرود سایه ها بنواز.

دستان نیلوفرینت را بیفشان،

و من بسانِ بستری حریر،

خویشتن را زیر گامهای پروانه ایِ تو خواهم گسترد.

دریچهٔ چشمانِ دریارنگت را باز کن،

و من در اعماق تاریک ترین اندیشه هایم

-با تازه ترین خورشیدها –

صبح خواهم کرد.

پرندهٔ من،

ستارهٔ من

برایم آواز بخوان.

کیانوش در سال ۱۳۸۵ رشته برنامه هایی زیر عنوان «هزار سال غزل فارسی» در ۱۴ قسمت برای بخش فارسی بی بی سی تهیه و اجرا کرد که متاسفانه همهٔ آن برنامه ها در بخش فارسی بی بی سی موجود نیست. بخش اول این برنامه را می توانید در لینک زیر بشنوید.

از خوانندگانی که ممکن است احیانا بخش های دیگر این برنامه را هنگام پخش از رادیو ضبط کرده باشند و در اختیار داشته باشند تقاضا می کنم با ما تماس بگیرند.

به خواندن ادامه دهید

بی بی سی فارسی

لندن قدیم به روایت عکس‌های لندن جدید

منتشر شده

در

(Last Updated On: جدی ۲۲, ۱۴۰۰)
تصویر لاد‌گیت هیل و کلیسای جامع سنت پل در سال ۱۷۸۰ و اکنون

Bank of England Museum
لاد‌گیت هیل و کلیسای جامع سنت پل در سال ۱۷۸۰ و اکنون

تصاویری از لندن امروز و دیروز در بانک مرکزی بریتانیا به نمایش در آمده است.

در این نمایشگاه، نقاشی‌های گرد‌آوری‌شدهٔ بانک مرکزی انگلستان از لندن قدیم و عکس وضعیت امروزی آنها نشان داده می‌شود.

کریستی پارسونز، مسئول این نمایشگاه می‌گوید: “این تصاویر نشان می‌دهد زندگی روزمرهٔ ما در طول زمان چگونه در عرصه‌هایی هم دگرگون شده است و هم ثابت مانده است”.

این نمایشگاه به صورت آنلاین هم قابل مشاهده است.

نمایی از پل واترلو در سال ۱۸۶۰

Bank of England Museum
نمایی از پل واترلو در سال ۱۸۶۰ و نمای امروزی

در این هشت نقاشی مردم را در حال خرید و کار و فراغت در نقاط مختلف پایتخت در ۳۰۰ سال گذشته می‌بینیم.

تصاویر نماهایی از پل لندن و دورنمای شهر و کارگرانی که روی رود تایمز مشغول کارند و پیک‌نیک گروهی از مردم در همپستد لندن است.

هربرت پوگ، جوزف ون آخن، جان گریفیر و توماس ویک از هنرمندان نقاشی هستند که آثار آنها در این نمایشگاه به نمایش گذاشته شده است.

تصویر کاونت گاردن در مرکز لندن اوایل قرن هجدهم

Bank of England Museum
کاونت گاردن در مرکز لندن اوایل قرن هجدهم

تابلو‌هایی از این تصاویر همراه با توضیحات و اطلاعات مربوط به بنا‌های موجود در هر تصویر در نقاط مختلف شهر لندن نصب شده است.

فهرست این مکان‌ها را در سایت موزهٔ بانک انگلستان، بانک مرکزی بریتانیا می‌توانید بیابید و از این نمایشگاه در سایت فرهنگ‌وهنر گوگل به صورت آنلاین بازدید کنید.

همپستد در حدود سال ۱۸۰۰

Bank of England Museum
همپستد در حدود سال ۱۸۰۰

کریستی پارسونز مسئول موزهٔ بانک انگلستان می‌گوید:”این تصاویر را انتخاب کردیم تا نشان دهیم چهرهٔ اقتصادی شهر لندن در طول چند قرن گذشته چطور دستخوش تحول شده است”.

“این نمایشگاه نمایانگر حضور دیرپای مردم لندن برای زندگی و کار و فراغت در این شهر است و نشان می‌دهد زندگی روزمرهٔ ما در طول زمان چگونه در عرصه‌هایی هم دگرگون شده است و هم ثابت مانده است”.

این نمایشگاه تا ۲۰ مارس ۲۰۲۲ ادامه دارد.

پل لندن یا لاندن‌بریج در سال ۱۷۶۶

Bank of England Museum
پل لندن یا لاندن‌بریج در سال ۱۷۶۶

All images are subject to copyright

به خواندن ادامه دهید

Trending